Roy Jørstad til minne

Brune øyne i arv. Morfaren min og jeg på hans 85-årsdag i 2013.

Han døydde i dag, morfaren min, plutseleg var det forbi
85 år fekk han på jorda, ei fin, men og krevjande tid

Han låg der i andakt på senga, skjorta han bar var rød
Lyset brann så varsamt, i huda var det framleis glød

Han var så flott, så stille, han som alltid hadde ordet i si makt
Så ein heider med valte bokstavar, er jo i han sin takt

Ein A for ho han sakna, og for alle han reiser ifrå
Vi veit at han var takksam, for både no og den gong då

Ein M må vera for mor hans, Margot så vakker, så rank
Når tankane gjekk til henne, då vart augo hans blank

Ein E for alle oss etter, vi veit han var frykteleg kry
For kvar og ein av oss alle, både for gamle og ny

R-en det seier seg sjølv, for ROY det finns berre ein
Han var så ekte og ærleg, raus og med nase av bein

Ein I let vi stå for IVRIG, i all si gjerning og gagn
Vera med å bestemme, mange ballar i si famn

K-en står sjølvsagt for Krogstad, heimen i all hans tid
Her var det godt å vera, og for alle som kom forbi

Til sist ein A for ALT, han var for oss på sin veg
Vi jublar for minna og arven, tek den med oss steg for steg

Så kva er no desse bokstavar, om dei stilles på rekke, på rad
Ein A, ein M, ein E, – så R, I, K og A

Han kom seg aldri over havet, til landet han lengta så til
Landet som gav han namnet, landet som høyrde dei til

Men no har han takka for laget, båten har fare frå kai
Hans eige Amerika ventar, vi takkar og seier bye bye!

 Av barnebarn Berit Fikse,
skrevet 20. og 21. januar 2014

Under bisettelsen i Alstadhaug kirke leste jeg dette diktet som jeg skrev da morfar døde. For at rimene skulle stemme ble nynorsken tidvis av det kreative slaget, men noen kunstneriske grep kan man kanskje tillate seg, ikke minst når det er morfar Roy det er snakk om. Han var så fin en fyr!

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert.

Dette nettstedet bruker Akismet for å redusere spam. Lær om hvordan dine kommentar-data prosesseres.